بلبرینگ های تماس زاویه ای معمولاً سازه های دو تکیه گاه هستند و یک جفت یاتاقان روبه روی یکدیگر برای متعادل کردن نیروهای محوری از جهات مختلف مورد نیاز است. بنابراین، آنها معمولاً به صورت پشت به پشت (DB) یا رو در رو (DF) جفت می شوند (به پشت به پشت، نصب معکوس نیز گفته می شود، و رو به رو را نصب معمولی می گویند).
هنگام استفاده از بلبرینگ تماس زاویه ای، چگونه می توان تشخیص داد که پشت به پشت است یا رو در رو؟ اگر محل تقاطع محور نیرو خارج از دو جسم دوار باشد، از پشت به پشت استفاده می شود، در غیر این صورت رو به رو است. اگر سطح نسبی حلقه بیرونی باریکتر از حلقه داخلی باشد، رو به رو است، اگر ضخیم تر باشد، پشت به پشت است. اگر سطح نسبی بدنه نورد بزرگتر باشد، رو به رو است، در غیر این صورت پشت به پشت است.
هنگامی که نیروی محوری شفت در یک جهت بیشتر باشد، می توان آن را به صورت سری نیز مرتب کرد، اما در عمل به ندرت از این وضعیت استفاده می شود و یاتاقان های متعدد به صورت سری در یک طرف انتخاب نمی شوند.
هنگام نصب پشت به پشت، معمولاً از تناسب تداخلی و نصب حرارتی استفاده می شود. هنگام نصب چهره به چهره، از فیت ترخیص و نصب سرد استفاده می شود. هنگامی که روی شفت نصب می شود، معمولاً از پشت به پشت در انتهای بار نزدیک و رو به رو در انتهای بار دور استفاده می شود. اگر از دو جفت بلبرینگ روی یک محور عمودی استفاده شود، یک جفت باید پشت به پشت و جفت دیگر باید رو به رو باشند. این دو جفت نمی توانند یکسان باشند، در غیر این صورت به راحتی گیر می کنند. علاوه بر این، شفت افقی می تواند از دو جفت بلبرینگ با روش نصب یکسان استفاده کند، مانند دو جفت یاتاقان پشت به پشت که با یکدیگر مطابقت دارند و نیرو را به صورت متقارن تحمل می کنند.
